Yfke was nog maar een paar dagen oud, toen ze voor t eerst kennismaakte met, de toen nog naamloze, Frank. Frank zat de eerste weken geduldig naast haar in de box en de kinderwagen, vanwaar hij met zijn zachte blik naar het kleine meisje naast hem keek. Zij gaf hem op haar beurt echter geen enkele vorm van aandacht. Dit deerde Frank niet, hij bleef rustig naast haar liggen. Totdat ze een week of 6 was. Ze maaide met haar kleine handjes in de lucht en plots had ze Frank te pakken. Frank werd de lucht in geslingerd en vol verbazing kruisten hun blikken elkaar. Dit is waarschijnlijk het begin geweest van een grote liefde. Sindsdien werd Frank steeds vaker bij zijn kladden gegrepen. Dit was ook de periode dat Frank, Frank werd. Eerst ging Frank nog anoniem door het leven, maar naarmate Yfke meer interesse in hem toonde moest het beestje maar een naam hebben. En wat is dan logischer dan de gever van het beestje vernoemen?
Frank, of Frankie, zoals hij liefkozend wordt genoemd, is alles wat een babyhartje begeert. Zacht, grijpbaar, eetbaar, wasbaar en altijd beschikbaar. Van origine is Frank een wit girafje met groene haren en groene en blauwe vlekken.
Na een paar weken is Frank echter niet meer zo wit en het aller zachtste is er door het kwijlen ook wel een beetje vanaf. Met het vervagen van wit en zacht is de liefde tussen Yfke en Frank alleen maar groter geworden. Ze lachen en huilen samen. Als Yfke verdrietig is kan een “zingende, springende Frank” haar weer aan het lachen maken en haar tranen drogen. Als Yfke moe is wrijft ze Frank over haar gezichtje en valt vervolgens in een innige omhelzing met Frank in slaap. Frank is in de familie dan ook al bijna net zo bekend als Yfke zelf. Als we met z’n allen bij pake en beppe* in Friesland gaan logeren, gaat Frank vanzelfsprekend mee. De hele familie laat Frank dan kunstjes doen, liedjes zingen of grappige stemmetjes opzetten tot groot vermaak van Yfke! Als Yfke naar de crèche gaat wordt ze daarbij altijd vergezeld door Frank. Als Arjan haar s middags ophaalt gebeurd het wel eens dat Frank blijft liggen. Na een donkere nacht alleen voor allebei, worden ze dan de volgende dag herenigd. Dat zijn de mooiste momenten. Op het moment dat Yfke Frank weer ziet gaat haar hele gezichtje stralen en met een glimlach van oor tot oor spreid ze haar armpjes om hem in ontvangst te nemen. Vervolgens wordt Frank aan een onderzoek onderworpen. De pootjes, de staart, zijn hoofd… alles wordt met handjes en ogen uitgebreid onderzocht, als dit ritueel klaar is wordt Frank naar haar mond gebracht voor de laatste check. Als Yfke vervolgens tevreden is wordt Frank ergens naast haar neergeslingerd en zien ze er beiden weer gelukkig uit. Echte liefde!
Frank heeft onlangs zijn eerste “operatie” al moeten ondergaan. Zijn pootje hing er een beetje slapjes bij en er puilde een stukje pluis uit. Met een naald een draad is alles weer gehecht. (zonder narcose.) Yfke zat in de kinderstoel en keek er naar: onverstoorbaar. Stoere meid.
Na de reparatie nam ze hem vanzelfsprekend weer blij in haar armpjes!
Ze zijn zo leuk samen dat ik me afvroeg: wat als Frank (na 6 maanden al aanzienlijk verouderd) op een dag niet meer te repareren is? Ik kreeg de tip om alvast een “reserve Frank” te kopen. Het toeval wil dat ik vandaag een hele bak “reserve Franken” tegen kwam in de winkel. Ik zocht er eentje uit. Deze zag er aanzienlijk witter en steviger uit dan de “originele”, maar leek er in mijn ogen wel erg op. Ik nam de Frank mee naar huis met het plan deze voor noodgevallen in de kast te leggen. Thuis bleek het verschil tussen de echte Frank en de reserve Frank inderdaad zeer minimaal. De stof is iets anders, maar het verschil is alleen voor de echte kenner te bespeuren. In eerste instantie was ik dan ook erg content met mijn koop.
Echter bij nader inzien ben ik van mening dat de echte Frank niet vervangbaar is. Met de echte Frank heeft Yfke haar allereerste lief en leed gedeeld, die heeft haar van een klein pruttelend, nog niets kunnend babytje zien veranderen tot het actieve kindje dat ze nu is. Die twee hebben nu al een band die onvervangbaar is. Bij nader inzien voelt de reserve Frank nu een beetje als een indringer die dit unieke op een dag zou kunnen verstoren. Frankie en Yfke hebben samen nog zoveel avonturen te beleven, daar hoort geen reserve tussen te komen.
De reserve Frank moet maar een ander kindje gelukkig maken, een klein babytje dat nog geen eigen Frank heeft. Zaterdag verhuist hij dan ook naar een pasgeboren babytje. Daar moet hij maar geduldig wachten totdat hij wordt opgemerkt en wie weet kan hij (of zij) daar uitgroeien tot een “unieke Frank”met een eigen naam en eigen avonturen.
Nynke Galema
* opa en opa
